گاه يک لبخند
آنقدر عميق مي شود
که زنده می شوم .
گاه يک نغمه
آن قدر دور می شود
که آن را در
پرده های میانی و بیرونی
اتاقک شنیده ها احاطه می کنم
تا بر روی سلول های افکارم
ماندنی و یادگاری شوند.
گاه يک نگاه
آن چنان دلنشین است
که چشمانم رهايش نمي کنند.
و گاه يک عشق
آن قدر ماندگار است
که فراموشش نمي کنم؛
حتی تا نوک قله های بودن یا نبودن.
0 نظرات:
ارسال یک نظر