قاب عکس

قاب عکسی
بر روی دیوار رنگ رفته سفید و سیاه آویزان بود.
داخل اتاق که امتداد آن،
چشم را به یاد غارهای طولانی می انداخت
با ته روشنایی نور خورشید، روشنایی کمی گرفته بود.
مناظره گر این قاب،
تنها، پیرمردی خسته و بی روح نسبت به حاشیه های اتاق بود
که تنها و تنها
قاب را به عنوان یادگاری گذشته
و گذران عمر می دید و آن را این چنین می نگاشت.
قاب
چه زود و چه دیر
اسیر اوج تنهایی شده بود.


که با نگاهی دورتر...