رود آروم
سبزه بارون
گم گشته
گشته حیرون .
راه می رفت
باز می خواند
این گذشته.
برگ رفت
و بیشه باران
بازماندی از دل کوه
جا ماندی از هیاهو
پس باز باران
با دل کوه
خواند آرام
تا ابرکوه...
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هنگامی که خدا انسان را اندازه می گیرد متر را دور "قلبش " می گذارد نه دور سرش
Design: Free Css Templates | Blogger: Blog and Web | Persian: Mojtaba Sotoudeh
2 نظرات:
سلام حميد جان
زيبابود
لذت بردم
چقدر شعر
عجیب بود هیچی ازش متوجه نشدم
فکر کنم این روزا کلی خنگ شدم
ارسال یک نظر