چشمان باز

ماه روشن بود

و ستاره ماه را صدا می زد

ستاره بلند و بلندتر ماه را صدا می زد

ناگهان دستی کهکشانی بر روی کتف ستاره خورد

گفت چرا اینقدر بلند ماه را صدا می زنی

ستاره گفت: آخر ماه نیست و کهکشان خاموش است

من متعجبم که شما چرا تا حالا نفهمیده اید

کهکشان دستی بر چانه ستاره کشید و صورتش را بالا آورد

تا چشمان ستاره را ببیند

با خنده ای گفت

کافی بود چشمانت را باز کنی

تا ماه را بنگری