نگاه دل

شباهنگام ، هنگام سیاهی..................................... به حول قوه عشق الهی
کنار جنگل و سایه هر کوه................................... گذر کردم من آهسته ز هر سو

کنار برکۀ رو به سیاهی..................................... نبود اصلاً، آثار از تباهی
مکانی پر ز کوخ و پر گل و لای............................ ولی آبی ترین آبها! وای.

بدیدم بالهای رنگ رنگی.................................... ندیدم این چنین، در عمر قشنگی
در این برکه ی تاریک و پریشان............................ تمام نورها گشتند نمایان

تمام نورها گردان به دورش.................................... تو را این گونه می خواندند کنارش
تو نه نوری، نه رنگی و نه آتش................................ همه هستند، آنی، اختیارش
تو ربی و اله آسمانها........................................... خدای آشنای کهکشانها

به ناگاه تا تمام شد جمله هاشان................................. تمام برکه نورانی شد آسان
به هر وقتی گذر کردم به آن سو................................ ندیدم هیچ ظلمت در آن تو.
قشگ بید؟؟؟