فکر کن
رو چمنای تاریک قبل از طلوع خورشید بایستادی
جلوت کوه هست و سیمای برق
سیمای برقی که
از ابتدای نگاهت تا انتهای جایی که
با چشم می بینی
ادامه داره.
وسط این سیما
خورشید سرخ رو که
نیمرخ بالاش روکاملاً ابرا پوشوندند
و اون فضای پایینش،
یه هاله های کوچیکی
از ابرای سیاه کوچولو
که با چشم اینجوری دیده می شه
از دور پیداست.
یدفعه یه نسیم صبحگاهی بهت می خوره
می پیچه تو کل وجودت
شادت می کنه.
شادت می کنه و روشن.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
0 نظرات:
ارسال یک نظر