تو خط باغبون

نور ماه افتاده بود رو سطح خیابون.
چراغای مستطیلی که به ریسه
از این سر خیابون تا اون سر خیابون وصل بودند
چقدر چشم نواز و قشنگ
نور می دادند
یه «مه» دور این خیابون
خیلی وقت بود
خود نمایی می کرد.
بوی گل سرخ پیچیده بود تو این فضا
نمی دونم چی شد و از کجا شروع شد
ولی خوب قسمت و قصه اینه.
یه گل سرخ رو از میون این همه دیدم و دیونش شدم
شده بود شاهزاده همه گل سرخا.
خدایش هم همین بود و بس.
یه روز انقدر محو تماشا و بوییدن اون بودم
که یدفعه نفهمیدم چی شد
و چرا این جور.
میخوام دیگه گل رو بزارم کنار.
لذت با اون بودن خیلی خوبه، ولی.
میخوام برگردم پیش باغبونش
خیلی وقته کم محل شده بودم به باغبون.
لطف باغبونه که وقتی تو یادش نیستی
به یادت هست.
می خوام این سری
به پای باغبون بیفتم
تا دیگه نزاره برم سمت باغ.
اگه ناچاراً هم رفتم
خودش یه مدد کنه
دیگه عاشق هیچ گلی نشم.