وصال یار

سر خوش ز سبوي غــم پنهاني خويشم

.......................................چـون زلـف تـو سـرگرم پريشاني خويشم

در بزم وصــال تو نـگويـم ز کــم و بيـــــش

.......................................چـون آيـنـه خـو کـرده بـه حيراني خويشم

لــب بـــاز نـکردم بـه خروشـي و فـغـانـي

.......................................من مـحـرم راز دل طـــوفـانـي خويشم

يک چند پشيمان شدم از رندي و مستي

.......................................يک عـمـر پـشيـمـان ز پـشيـماني خويشم

از شـوق شـکر خنده لبـش جـان نسپردم

.......................................شـرمنده ي جان و ز گران جاني خويشم

بشکسته تر از خويش نديدم به همه عمر

.......................................افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم

هر چنـد امـيـن ، دل بـسـتـه ي دنـيـا نـيم

.......................................امّا ، دلبسته ي ياران خراساني خويشم

-----------------------------------------

چقدر این شعر قشنگ و زیباست

تو رگ و پوست هر شنونده ای که بینایی درونش زنده هست

تارهایی از زندگی برخورد می کنه

که با هیچ مقیاسی نمی تونی حد و اندازش رو بگیری