پروردگار آبی

هوا آبی بود و
زمین مست از این همه زیبایی
شاعر1 حنجره چلچله ای دنیا
بر روی شاخه های تنومند خواب و بیداری؛
نشسته بود و فلوت سحرآمیز را بر شاخه ای سر سبز نهاده بود
همه چیز؛ انگار؛ خلاصه در فضای این دنیایی که شبیه به هلال ماه بود
مرموز و پیچیده و هزار تو بود
شاید رموز رنگین کمان
و حتی رنگ های طلایی خورشید
در دستان سازنده خالق1 این همه زیبایی بود
چه دوست داشتنی است پروردگار این همه زیبایی
---------------------------------------
رنگ ها جشن گرفته بودند
رنگین کمان هلال شده بود
و خورشید مات و بی رنگ
همه چیز بود ولی آن زیبایی محصور کننده خورشید نه