آسمان مال من است

آسمان مال من است

تا زمین تا کهکشان تا بلندای جهان

شهر را ساخته ام؛

با همه بود و نبود.

راه را تاخته ام

با همه سرسختی اش.

آسمان را دیده ام

شهریاران را چه شد.

شهر را من دیده ام

آسیابان را چه شد.

چه شد آن کوه بلند

چه شد آن سر سبزی

چه شد آن قله کوه

چه شد آن دره راز

چه شد آن خوشبختی.

راه پر پیچ و خم و

سایه بان جام بلند

چه شد آن آب درون

چه شد آن کوی تل اش.

کو، کجا رفت نسیم

آن نسیم صبح دل

چه شد آن مهر بهار

تا کجا پس انتظار.

پس کجاست آن هوی و های این دلم
کو کجا رفت؛ بهارم؛

باغبان این دلم

صبر و قرارم

کو کجاست!

توی اون هجمه فکرای بلند

کنار بند آویزون لباسای قشنگ

یادگاری رو میزارم

همونجا که، ابر توشه

آسمونم، سبز توشه

یادت تو
قشنگ مثل ستاره های آسمون
همیشه پر نور توشه.
خورشیدم هر جا که باشه، باشه...